De langste dag van het jaar: over groei, licht en een herinnering aan Runde
De rozen bloeien, de kruiden groeien uitbundig en de bijvoet raakt bijna de appelboom. Op de langste dag van het jaar sta ik stil bij alles wat ongemerkt is gegroeid, en bij een bijzondere herinnering aan Runde, precies tien jaar geleden.
De langste dag van het jaar en een bijzondere herinnering
Vandaag om 10:24 uur bereikt de zon haar hoogste punt. De zomerzonnewende. De langste dag van het jaar.
Ik vind dat altijd een bijzonder moment.
Niet omdat er vuurkorven branden, oude rituelen worden uitgevoerd of omdat het op de kalender staat. Maar omdat de natuur zelf even lijkt stil te staan. Alsof de aarde diep ademhaalt.
De magie van de zomerzonnewende
De vogels zingen al vroeg in de ochtend. De rozen staan volop in bloei. De kruiden in de tuin groeien sneller dan ik ze kan bijhouden. Mijn bijvoet reikt inmiddels bijna tot in de appelboom. Overal zie ik overvloed.
De zomerzonnewende is het hoogtepunt van dat alles. Meer licht en meer dag krijgen we niet. Dit is het moment waarop de natuur zegt: kijk eens wat er allemaal gegroeid is.
Wat er ongemerkt tot bloei is gekomen
En misschien geldt dat niet alleen voor de natuur.
Misschien mag je op deze dag ook even kijken naar jezelf. Waar stond je een jaar geleden? Welke dromen heb je gevolgd? Welke stappen heb je gezet, ook al waren ze klein?
Want groei gaat niet altijd met grote sprongen. Soms is groei een wandeling in de vroege ochtend. Een grens die je eindelijk durft te trekken. Een gewoonte die je loslaat. Een keuze die beter past bij wie je bent geworden.
Net als een bloem die niet van de ene op de andere dag bloeit.
Papegaaiduikers | Foto: Caroline Wirtz
De les van de langste dag van het jaar
Wat ik zo mooi vind aan de zomerzonnewende is dat er ook een kleine les in verborgen zit. Terwijl de natuur op haar uitbundigst is, begint vanaf dit moment heel langzaam de terugreis naar het donker.
Bijna onmerkbaar, slechts een paar seconden per dag.
Alsof de natuur ons wil herinneren dat niets vastgehouden hoeft te worden. Niet de zomer. Niet het licht. Niet de mooie momenten.
Alles mag komen. Alles mag weer gaan.
Misschien is dat wel de echte magie van deze langste dag. Niet dat het licht eindeloos blijft schijnen, maar dat het ieder jaar weer terugkomt. Keer op keer. Zonder haast. Zonder strijd. Precies op het juiste moment.
Een moment van verwondering
En terwijl de zon haar hoogste punt bereikt, hoef je misschien even helemaal niets.
Alleen maar kijken.
Naar een bloem.
Naar een vogel.
Naar de lucht.
En beseffen dat je onderdeel bent van iets dat veel groter is dan jezelf.
Dat vind ik misschien wel het mooiste ritueel van allemaal. ♥️
Een herinnering aan een andere langste dag
Terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me nog iets bijzonders.
Vandaag is het precies tien jaar geleden dat ik op 21 juni 2016 om 22:30 uur boven op Lundeura op Runde stond. De zon was nog niet verdwenen en ik was papegaaiduikers aan het fotograferen.
Tien jaar.
Soms voelt het alsof het gisteren was.
Ik herinner me nog de frisse lucht, het eindeloze licht en de verwondering toen de papegaaiduikers af en aan vlogen vanaf de oceaan. Op dat moment was ik vooral bezig met mijn camera. Met kijken. Met vastleggen.
Pas later besefte ik hoe bijzonder die avond werkelijk was.
Misschien is dat ook wat de zomerzonnewende doet. Ze laat zien hoe snel de tijd voorbijgaat en tegelijk hoeveel mooie herinneringen een enkel moment kan dragen.
Tien jaar later kan ik die avond nog steeds voor me zien.
Alsof het licht van die langste dag ergens is blijven hangen.
Voor wie het verhaal achter dit prachtige moment met de papegaaiduikers wil lezen: kijk dan ook eens naar mijn blogpost "Een bijzondere ontmoeting".
Want sommige momenten verdwijnen nooit helemaal. Ze worden onderdeel van je verhaal. ♥️
Papegaaiduiker | Foto: Caroline Wirtz
Voel jij ook dat je verlangt naar meer rust, natuur en bewust leven?
Via mijn nieuwsbrief op Substack deel ik zachte inzichten, verhalen uit de natuur en momenten van verwondering. Een plek om even adem te halen in een wereld die altijd doorgaat.
🌿 Over deze plek
Ik ben afgestudeerd als spiritueel coach. Via mijn blogs deel ik kennis, inzichten en inspiratie rondom bewustwording, natuurspiritualiteit en innerlijke groei — in woorden én in beelden.
De natuur en haar symboliek vormen daarin een rode draad. Wat zichtbaar wordt in het landschap, in dieren en in stilte, vertaal ik naar verhalen die uitnodigen om opnieuw te kijken.
Mijn teksten en foto’s zijn bedoeld als inspiratie en uitnodiging tot zelfonderzoek. Deze plek is geen praktijk, maar een ruimte om te lezen, te voelen en je eigen antwoorden te ontmoeten.
Wil je verder lezen? Verdiep je dan in andere artikelen op deze website.
Vind je mijn werk waardevol en wil je mijn schrijfsels ondersteunen? Dat kan via Buy Me a Coffee ☕✨
Dank je dat je hier bent. 🤍
In liefde,
Caroline
