Het pad van de priesteres | Vertrouwen op je innerlijk weten
Het pad van de priesteres gaat voor mij niet over iets worden, maar over herinneren. Over vertrouwen op mijn innerlijk weten, leven met de natuur en mijn eigen keuzes durven maken.
Het pad van de priesteres
Soms kijk ik naar de natuur en verwonder ik me over hoe vanzelfsprekend alles daar zijn eigen ritme volgt. Een boom weet wanneer het tijd is om los te laten. Een vogel voelt wanneer hij moet vertrekken. De maan trekt zich terug en keert weer terug, steeds in een andere vorm. Niets vraagt toestemming om te veranderen.
Misschien is dat voor mij wel het pad van de priesteres. Niet iets worden wat ik nog niet ben, maar mij herinneren wat ergens diep vanbinnen al aanwezig is. Luisteren naar mijn intuïtie, naar mijn lichaam en naar dat stille weten dat zich niet altijd laat verklaren. Een weten dat soms verschijnt als een helder ja, soms als weerstand en soms gewoon als rust.
Het pad van de priesteres begint van binnen
Wanneer ik aan een priesteres denk, zie ik een vrouw die niet voortdurend buiten zichzelf zoekt naar antwoorden. Ze observeert, voelt en luistert voordat ze beweegt. Niet omdat ze alles weet, maar omdat ze haar eigen innerlijke wereld serieus neemt.
Dat intrigeert me. Want hoe vaak weten we eigenlijk al wat we willen, totdat alle andere stemmen zich ermee gaan bemoeien? Een mening hier, een advies daar en voor ik het weet probeer ik mijn eigen gevoel passend te maken bij wat iemand anders verstandig vindt.
Voor mij begint het pad van de priesteres precies daar. Bij het terugvinden van mijn eigen stem onder al die andere stemmen. Ik kan luisteren naar anderen zonder mijn eigen kompas uit handen te geven.
Paddenstoelen op de Meinweg | Foto: Caroline Wirtz
Innerlijk weten vraagt geen toestemming
Mijn innerlijk weten spreekt zelden luid. Het voelt eerder als een oude taal die ik nooit bewust heb geleerd, maar toch ergens herken. Mijn lichaam begrijpt haar vaak eerder dan mijn hoofd.
Steeds vaker wil ik daarop vertrouwen zonder onmiddellijk bewijs te verzamelen. Ik hoef niet iedere keuze uit te leggen totdat een ander begrijpt waarom ik haar maak. Misschien hoeft iemand mijn keuze soms helemaal niet te begrijpen.
Dat alleen al voelt als vrijheid.
Het is mijn keuze. Mijn richting. Mijn leven.
Niet vanuit koppigheid of omdat de mening van een ander er niet toe doet, maar omdat ik uiteindelijk degene ben die mijn eigen pad bewandelt. De priesteres in mij hoeft geen toestemming te vragen om haar eigen waarheid te onderzoeken.
Zacht blijven zonder mezelf te verliezen
Misschien ligt hier voor mij een van de grootste lessen van het pad van de priesteres: stoppen met people pleasen.
Ik wil graag rekening houden met anderen. Ik voel snel aan wat iemand nodig heeft en wil niemand teleurstellen. Daar zit iets zachts en vrouwelijks in dat ik helemaal niet kwijt wil. Maar zachtheid betekent niet dat ik mezelf steeds opzij hoef te zetten.
Een priesteres in mijn verbeelding staat in haar eigen midden. Ze hoeft niet hard te worden om een grens te voelen. Ze hoeft haar nee niet te verpakken in tien verklaringen en haar ja niet te geven omdat iemand anders daarop hoopt.
Misschien is dat ook vrouwelijke kracht. Niet harder worden, maar steviger wortelen. Zoals een boom meebeweegt met de wind zonder iedere keer van plaats te veranderen.
Leven met de seizoenen en mijn eigen ritme
De natuur blijft misschien wel mijn mooiste leermeester. Zij kent geen haast om altijd te bloeien. Na de zomer komt de herfst. Daarna de stilte van de winter. En ergens onder die stille aarde begint alweer iets nieuws.
Waarom zou ik van mezelf verwachten dat ik altijd in hetzelfde seizoen leef?
Soms wil ik creëren, fotograferen, schrijven en de wereld ontdekken. Soms wil ik juist naar binnen, vertragen en luisteren. Het ene is niet waardevoller dan het andere. Misschien is leven met de seizoenen vooral leren herkennen in welk seizoen ik zelf ben.
Hoe langer ik daarover nadenk, hoe minder het pad van de priesteres voelt als iets wat ik moet vinden. Het lijkt eerder op een herinnering die langzaam terugkomt. Vertrouwen op mijn intuïtie. Luisteren naar mijn lichaam. Leven dichter bij de natuur. Mijn keuzes maken zonder voortdurend te controleren of iemand anders ze begrijpt.
Misschien hoef ik geen priesteres te worden.
Misschien gaat het erom dat ik steeds beter durf te luisteren naar de vrouw die diep vanbinnen allang weet welke kant zij op wil.
En misschien is dát wel het pad.
Wil je verder lezen over het zachter zetten van alle stemmen van buitenaf? Lees dan ook
De buitenwereld mag rumoerig zijn, maar ik kies het volume.
Voel jij ook dat je verlangt naar meer rust, natuur en bewust leven?
Via mijn nieuwsbrief op Substack deel ik zachte inzichten, verhalen uit de natuur en momenten van verwondering. Een plek om even adem te halen in een wereld die altijd doorgaat.
🌿 Over deze plek
Ik ben afgestudeerd als spiritueel coach. Via mijn blogs deel ik kennis, inzichten en inspiratie rondom bewustwording, natuurspiritualiteit en innerlijke groei — in woorden én in beelden.
De natuur en haar symboliek vormen daarin een rode draad. Wat zichtbaar wordt in het landschap, in dieren en in stilte, vertaal ik naar verhalen die uitnodigen om opnieuw te kijken.
Mijn teksten en foto’s zijn bedoeld als inspiratie en uitnodiging tot zelfonderzoek. Deze plek is geen praktijk, maar een ruimte om te lezen, te voelen en je eigen antwoorden te ontmoeten.
Wil je verder lezen? Verdiep je dan in andere artikelen op deze website.
Vind je mijn werk waardevol en wil je mijn schrijfsels ondersteunen? Dat kan via Buy Me a Coffee ☕✨
Dank je dat je hier bent. 🤍
In liefde,
Caroline
