Wanneer ik besluit het stuur vast te houden
Elke automatische reactie zet mij op de passagiersstoel van mijn eigen leven. Door te pauzeren en niet meteen te reageren, neem ik het stuur weer terug.
Wanneer ik besluit het stuur vast te houden
Ik hoorde een zin die bleef hangen.
Elke keer dat ik automatisch reageer, geef ik het stuur uit handen.
Niet omdat het altijd gebeurt.
Maar omdat het soms gebeurt.
En juist die momenten herinneren me aan vroeger.
Wat er soms gebeurt
Er hoeft weinig te zijn.
Een opmerking.
Een blik.
Een toon.
Mijn lichaam is sneller dan mijn hoofd.
Warmte.
Spanning.
Mijn innerlijk vuur wil het overnemen.
Ik herken dat vuur.
Het is oud.
Het heeft me ooit beschermd.
Ik zie mijn groei
Ik weet hoeveel stappen ik al heb gezet.
Ik reageer niet meer zoals toen.
Er zit ruimte.
Bewustzijn.
Keuze.
En toch komen die oude triggers soms even omhoog.
Niet om me terug te trekken.
Maar om aangekeken te worden.
Zoals een windvlaag die plots opsteekt in een verder stille dag.
De plek waar ik wil oefenen
De echte les zit niet achteraf.
Niet in het terugdenken.
Niet in het analyseren.
De les zit in het moment zelf.
In dat ene punt waarop ik het voel gebeuren.
Dan herinner ik mezelf.
Ik hoef niet meteen te reageren.
Ik mag wachten.
Ademen.
Voelen.
Mijn innerlijk vuur leren dragen
Mijn vuur hoeft niet uit.
Het mag er zijn.
Maar ik leer dat het mij niet hoeft te sturen.
Ik kan het vasthouden zonder het los te laten.
Zoals ik ook een kampvuur bewaak, zodat het warmte geeft en niet alles verteert.
Soms is mijn antwoord een woord.
Soms is het stilte.
En juist dan zit ik weer achter het stuur.
In mijn eigen tempo.
Op mijn eigen weg.
En soms is mijn krachtigste antwoord geen woord, maar stilte.
Meer over lichaam, emoties en innerlijke rust: 🌿 Body & Mind
Voel je dat deze woorden iets bij je raken en wil je mijn werk ondersteunen.
Dan kun je me hier een kop koffie aanbieden 🤍
