Wij zijn natuur – lichaam, aarde en herinneren wie we werkelijk zijn

Wij zijn natuur. Water stroomt door ons lichaam, mineralen dragen ons, zuurstof ademt ons. Een persoonlijke reflectie over verlies, burn-out en thuiskomen in mama-aarde.

Wij zijn natuur, we zijn het nooit kwijt geweest

Ik hoef niet de natuur in. Ik ben natuur.
Dat besef landde diep toen ik stopte met alleen maar denken en langzaam weer begon te voelen.

Water stroomt door mijn lichaam.
Datzelfde water was ooit regen, rivier, oceaan of sap in een boom.
En als ik er straks niet meer ben, stroomt het gewoon weer verder.
Niet weg. Alleen anders.

Mineralen zitten in mijn botten.
Diezelfde mineralen liggen in stenen, bergen en aarde.
IJzer stroomt door mijn bloed.
Ook dat komt uit de natuur.
Ik adem zuurstof in, net als bomen, planten en dieren.
Alles ademt. Alles leeft. Alles beweegt.

Ik ben geen bezoeker van de natuur.
Ik ben haar.

Hoe ik mezelf verloor in mijn hoofd

Er was een tijd dat ik dit volledig kwijt was.
Ik leefde in mijn hoofd.
En in het hoofd leeft angst.

Angst om iets te missen.
Angst voor het volgende telefoontje.
Angst voor slecht nieuws.

Toen Flynt in 2022 verdween, mijn vader ziek werd, mijn moeder ziek werd en mijn werk nooit stopte, ging mijn systeem op scherp.
Zeven dagen per week. Maanden werden jaren.
Altijd alert. Altijd paraat.
Niet voelen, maar overleven.

Ik zat niet meer in mijn lijf.
Ik was alleen nog maar aan het scannen.
In je hoofd is geen rust. Alleen controle en angst.

Dat leverde me uiteindelijk een burn-out op.

Terug naar mijn lijf is terug naar de natuur

Nu, bijna vier jaar nadat Flynt verdween, is hij nog steeds niet thuis.
En hij zal ook nooit meer thuiskomen.
Maar hij leeft in mijn hart.

Mijn vader is overleden.
Ook hij komt niet meer thuis.
En toch is hij er.
In mij. In mijn adem. In mijn lijf.

Dat is natuur.
Niets verdwijnt. Alles verandert van vorm.

Ooit zal ik er ook niet meer zijn.
Dan geef ik mijn water terug.
Mijn mineralen.
Mijn ijzer.
Mijn adem.

Aan mama-aarde.

Zijn in plaats van rennen

We zijn ver afgedreven van dit weten.
Door moeten. Door snelheid. Door bezit.
Door het idee dat we iets moeten worden of bewijzen.

Maar natuur is.
Zij jaagt niet. Zij forceert niets.
Zij volgt ritme, cycli en rust.

Hoe meer ik mezelf toestond om weer te zijn,
hoe meer mijn lijf me terugriep.
Niet naar buiten.
Maar naar binnen.

Daar waar natuur altijd al woont.

Voel je dat dit resoneert, dan nodig ik je uit om verder te lezen in mijn Body & Mind categorie.
Daar deel ik eerlijke verhalen over thuiskomen in je lijf, leven met verlies, herstel na burn-out en het herinneren van wie je in essentie bent.

Alles wat ik schrijf komt voort uit geleefde ervaring.
Ik inspireer dagelijks vanuit mijn hart, zonder verdienmodel, zonder masker.

Wil je mij helpen om deze plek in de lucht te houden, dan mag je mij steunen met een kleine donatie.
Dat zie ik als een symbolische kop thee, een hand op mijn schouder, een dankjewel voor het delen.