Fotografie als meditatie – vertragen en zien met aandacht
Fotografie is voor mij een vorm van meditatie. Door te vertragen en echt te kijken ontstaat een beeld dat klopt.
Fotografie als meditatie
Fotografie is voor mij geen techniek.
Het is een manier om te vertragen.
Zodra ik mijn camera vastpak, verandert mijn tempo. Mijn ademhaling zakt. Mijn aandacht keert naar binnen. Ik hoef nergens heen. Ik ben hier.
Ik loop. Ik kijk. Ik wacht.
Niet op het perfecte beeld, maar op het juiste moment.
Hallerbos | Foto: Caroline Wirtz
Aanwezig zijn door de lens
Fotograferen brengt me uit mijn hoofd en in mijn lijf.
Ik voel de wind, hoor vogels, zie licht bewegen.
Net als bij meditatie gaat het niet om het resultaat.
Het gaat om aanwezigheid.
Ik hoef niets te forceren.
Het beeld ontstaat vanzelf, wanneer ik echt kijk.
Detail van een krokus | Foto: Caroline Wirtz
Zien in plaats van maken
Ik maak geen foto’s. Ik ontvang ze.
Zien vraagt rust.
Zien vraagt dat ik niets wil.
Wanneer ik stop met zoeken, laat de natuur zich zien.
En juist dan ontstaan beelden die kloppen. Niet perfect, maar puur.
IJsvogels | Foto: Caroline Wirtz
De camera als anker
Mijn camera is mijn anker in het nu.
Zoals ademhaling dat kan zijn. Of stilte.
Elke foto draagt dat moment in zich.
En misschien voelt degene die kijkt die rust ook.
Dat is voor mij fotografie als meditatie.
Boomkikker | Foto: Caroline Wirtz
In de categorie Fotografie deel ik beelden en woorden over vertragen, bewust kijken en fotograferen vanuit gevoel. Een plek waar de camera geen haast kent en waar rust het tempo bepaalt.
Voel je dat deze woorden je even laten vertragen en landen?
Dan nodig ik je met liefde uit om me te steunen met een kleine bijdrage.
Zie het als een warme latte macchiato, gedeeld in stilte.
