Van burn-out naar creatiekracht

Mijn initiatieverhaal

12 februari 2026.

Vandaag is het vier jaar geleden.

Vier jaar geleden dat Flynt vermist raakte.
Mijn zielshond. Mijn metgezel. Mijn zachte schaduw.

Hij liep weg bij mijn vader.

Ik wist op dat moment nog niet dat dit het begin zou worden van een periode waarin alles zou verschuiven. Niet alleen mijn dagelijks leven, maar mijn hele binnenwereld.

Wat volgde waren weken van zoeken. Hoop. Wanhoop. Niet-weten. Mijn systeem stond continu in alarmstand. Mijn hart sloeg sneller dan mijn gedachten konden bijhouden. Ik leefde in een constante staat van alertheid.

Maar het bleef niet bij dat verlies.

Alsof het leven besloot om laag na laag af te pellen, verloor ik in diezelfde periode ook mijn vader. Op 11 maart 2024 stierf hij. Tegen die tijd zat ik al diep in mijn burn-out. Mijn lichaam had de strijd opgegeven. Na een reis naar Costa Rica — die bedoeld was als avontuur en ruimte — kwam ik terug met een leegte die ik niet meer kon negeren.

Mijn energie was op.
Mijn reserves waren verdwenen.
Ik kon niet meer “sterk” zijn.

Ik kon alleen nog voelen.

En voelen deed pijn.

Ik verloor mijn hond.
Ik verloor mijn vader.
Ik verloor de versie van mezelf die altijd doorging.

Wat ik toen nog niet wist, is dat dit een initiatie was.

Geen ceremonie. Geen ritueel in een bos.
Maar een ongevraagde overgang.

Ik kon niet meer terug naar wie ik was.
Maar ik wist ook nog niet wie ik zou worden.

In die periode pakte ik langzaam mijn camera weer op. Fotografie was altijd al mijn taal geweest. Landschappen, dieren, het spel van licht in de natuur — ik had altijd gezocht naar schoonheid. Maar nu keek ik anders.

Ik fotografeerde niet meer om vast te leggen.
Ik fotografeerde om te begrijpen.

De natuur werd mijn spiegel.
Seizoenen kwamen en gingen.
Bomen lieten los en bloeiden opnieuw.

Via mijn lens vond ik rust. Via beelden vond ik woorden. En via woorden begon ik te schrijven.

Mijn blog ontstond niet als businessplan.
Het ontstond omdat ik moest.

Ik begon te onderzoeken. Voorouders. DNA. Rituelen. Het priesterespad. Rozenmedicijn. Archetypen. Niet omdat het “interessant” was, maar omdat ik bedding zocht voor mijn verdriet.

Langzaam merkte ik dat mijn verlies geen eindpunt was.

Het was een poort.

Ik begon mijn energie terug te halen. Ik ging mijn lichaam versterken. Ik besloot dat ik niet alleen degene wilde zijn die over magie schreef — ik wilde haar belichamen.

Ik begon te schilderen.
Ik leerde over kruiden en bloesems.
Ik creëerde beelden die zachter waren dan voorheen.

Mijn creatiekracht werd geen luxe meer.
Het werd noodzaak.

Flynt verdween uit mijn zicht, maar niet uit mijn leven. Hij werd het begin van een nieuw hoofdstuk. Mijn vader stierf, maar liet mij ook iets na: een confrontatie met eindigheid, met tijd, met wat er echt toe doet.

Deze jaren hebben mij niet gebroken.
Ze hebben mij ingewijd.

Een initiatie is het moment waarop je oude identiteit niet meer past. Je wordt uit je comfort gehaald, uit je controle, uit je zekerheden. En ergens in die ontmanteling ligt een begin.

Vandaag, 12 februari 2026, weet ik:

die dag was niet alleen verlies.
Die dag was het begin van mijn creatiekracht.

Mijn blog is mijn spoor.
Mijn kunst is mijn verwerking.
Mijn wereld van rozen, voorouders, rituelen en fotografie is geboren uit rouw — maar draagt leven.

Dit is mijn initiatie.
En dit is nog maar het begin.

Liefs, Caroline

Flynt vermist
12-02-2022 ✧ 12-02-2026
Liefde blijft. Altijd. 🤍